GIF 12: Pied de cochon

Leven als Godelieve in Frankrijk
Na tien jaar zoeken eindelijk ons droomhuis gevonden in de Auvergne, Frankrijk. Lees hier de belevenissen van (leven als) Godelieve in Frankrijk.

12. Pied de cochon

Corona bleek een smerige spelbreker in ons Franse avontuur te zijn. Nog geen vijf dagen nadat we via Zwitserland (l’histoire se répète) ons huis waren binnengestapt reden we met gezwinde pas terug naar Nederland; een dag voor de lockdown in Frankrijk en België. We waren niet blij en dat is behoorlijk eufemistisch uitgedrukt. Het zou tot juli duren voordat we weer mochten en durfden te gaan; na het openen van de grenzen besloten we het nog een kleine twee weken aan te zien voordat we zouden vertrekken. In de tussentijd bleek dat er een brief van de mairie – zo’n beetje persoonlijk door de maire rondgebracht – bij alle bewoners van ons dorp bezorgd was waarin werd aangegeven dat er zowaar een geval van besmetting was geconstateerd; een dorp met 1100  inwoners. Later bleek het een verzorgende te zijn van het maison de retraite die lichte verschijnselen gehad had en waar het nadien gelukkig weer heel goed mee ging. 

Chambre Coquelicot

Zoals eerder besloten we ook nu via Sans Parure te gaan om lekker aan te schuiven, bij te kletsen en in de chambre coquelicot te overnachten. Na maanden leegstand verwachtten we immers nogal wat ongewenste gasten, zoals eerder beschreven. 

In het dorp merk je weinig van het virus; in de grotere plaatsen en zeker in de drukkere winkels zie je wel behoorlijk wat mondkapjes en het personeel is verplicht er een te dragen. Bij ons bezoek aan Montluçon en dan speciaal de Brico besloten we – gezien de grote hoeveelheid mensen – ons toch ook maar te bekappen om zo de zoveelste lading lambris in te slaan en via de warme bakker en de Li-dèl huiswaarts te keren.

Tot onze onuitsprekelijke vreugde bleek er een held in het dorp opgestaan te zijn, namelijk een restaurateur, op loopafstand van notre Maaison. We waren als een kind zo blij dit te constateren, aangezien de in het dorp aanwezige etablissementen nooit open waren of alleen als je er niet op rekende. Deze uitbater ging evenwel meteen voor de 24/7 en bood bovendien een leuk terrasje met uitzicht op een koeienechtpaar met (inmiddels) een kind – de koeien, niet de uitbater. 

Menukaart

Menukaart

Inmiddels bij les vier aangekomen van de spoedcursus Frans (maakt u zich geen zorgen, zo min mogelijk grammatica, vooral praktische instructies om snel Frans te kunnen spreken en een vocabulaire van 350 woorden wat genoeg is om in  leven te blijven) maakte ik eerst lafhartig een foto van de menukaart aan de muur (altijd handig voor mon mari om zich te kunnen voorbereiden op wat er aan etenswaren geboden wordt) waarop de deur openzwiepte en een medewerker mij zwierig een kaartje overhandigde: dat was handig. Met mijn les vier kennis van het Frans vroeg ik of men graag had dat we reserveerden waarop hij slechts even aarzelde (een nieuw restaurant wil geen klanten weigeren) en toen zunig sprak: ‘C’est mieux.’ Ik belde niet lang daarna om de eerste reservering te plaatsen voor twee personen en natuurlijk niet om 12 uur maar om douze heure et demi – weer even oefenen, kom op zeg!

We kwamen die eerste keer een kleine tien minuten te laat – ons toch vergist in de tijd die het kostte om er te komen vanuit huis en vooral alles wat nog moest (piesen, hoed, sleutels, geld) waardoor we dus net iets later vertrokken dan gepland. Wel weer een goede oefening. ‘Excusez-moi, nous sommes un peu tard. Pas de problème’, riep Madame. Phfieuw, ontsnapt…

Tot onze grote vreugde bleek het schattige terrasje slechts bevolkt door Fransen. Nederlanders zijn rare jongens als het gaat om het buitenland; iedereen doet net of hij geen Hollander is en negeert bij voorkeur iedere andere Nederlander die hij onverwacht tegenkomt op straat, in de supermarché, sur la terrasse of waar dan ook. En doet vervolgens z’n best om zo Frans mogelijk Frans te mompelen, in de hoop dat de concurrent niet doorheeft dat ie zich in slecht gezelschap bevindt…  Ik ben dus geen haar beter dan de rest. En genoot van het Franse terras. Wat buitengewoon prettig was, was het feit dat het vol zat. De verf was ongeveer nog nat – zo vers was deze aanwinst voor ons dorp – maar had kennelijk al wel veel aantrekkingskracht op de Franse connaisseurs. 

Ik ging voor het dagmenu dat – zeer opvallend – géén kaas bevatte; de hele kaart was zonder Franse kaas! – met couscous vooraf, daarna dinde met chou en als dessert des fruits frais. Mari ging voor de hamburger zonder de St Nectaire (de enige kaas dus, zoals bleek) en bien cuit. Ik kijk dan altijd de andere kant op, met een licht schaamrood op de kaken (niet in het vleesch). Madame verblikte of verbloosde niet maar nam de bestelling zonder enige emotie op.
Het was dolgezellig. Jean had een heerlijk biertje van de placemet, ik nam witte wijn. Ik vroeg twee keer om water maar dat hebben we nooit meer gezien, Soit. Het eten was prima, de ambiance idem dito en de locatie natuurlijk heerlijk, want op struikelafstand.  

De Franse mannen een tafel verderop waren kennelijk wel gecharmeerd van de aanblik van de Neerlandaise in mantelpakje met bijpassende zwierige hoed en bevalen van harte de spécialité de la maison aan: pied de cochon, ieuw… Inmiddels leerde ik dat er hier zelfs een Foire aux pieds de cochon is, ergens in de nazomer, geloof ik. Ik haastte mij om: ‘Ah merci, mais je prends le couscous’ te zeggen, zodat ik niet beleefd doch beslist le cochon qui ne sourit plus hoefde af te wijzen. Het maakte de heren niets uit, ze genoten zichtbaar van het gebeente en de wijn vloeide rijkelijk. Toen we vertrokken nam ik nog eenmaal hun taxerende blikken in ontvangst waarna ze ons een bonne soirée wensten; we voelden ons weer helemaal thuis en deel van de commune in dit heerlijke dorp. Supertof dat dit etablissement toegevoegd is aan ons woongenot!

Franse les:
Mairie: gemeentehuis
Maire: burgemeester
Maison de retraite: bejaardenhuis
Chambre coquelicot: slaapkamer klaproos
Lambris: houten planken, een soort laminaat voor wand en plafond
Notre Maaison: onze Maaison
Mon mari: mijn man
C’est mieux: dat is beter
Douze heure et demi: half een (letterlijk: 12 uur en een half)
Excusez-moi, nous sommes un peu tard. Pas de problème: sorry, we zijn een beetje laat. Geen probleem.
Supermarché, sur la terrasse: supermarkt, op het terras
Connaisseurs: kenners
Dinde met chou, des fruits frais: kalkoen met kool, vers fruit.
Bien cuit: doorbakken
Soit: het zij zo.
Spécialité de la maison aan: pied de cochon: specialiteit van het huis: varkenspootjes
Foire aux pieds de cochon: varkenspootjesbeurs
Ah merci, mais je prends le couscous: dank u wel, maar ik neem de couscous
Le cochon qui ne sourit plus: het varken dat niet meer lacht
Bonne soirée: fijne avond
Donner de la confiture aux cochons: wanneer je iets geeft aan iemand die niet weet hoe hij het moet waarderen of die het niet verdient, wordt gezegd dat het is als ‘jam geven aan varkens’.