GIF 4: La vie en France

Leven als Godelieve in Frankrijk
Na tien jaar zoeken eindelijk ons droomhuis gevonden in de Auvergne, Frankrijk. Lees hier de belevenissen van (leven als) Godelieve in Frankrijk.

4. La vie en France

(Semi) wónen in Frankrijk is echt iets anders dan een paar weken vakantie vieren in dit prachtige land. Nu wonen we hier natuurlijk niet, nee, echt niet, want wonen in Frankrijk betekent ook dat je aan de Franse regels onderworpen wordt. De regel voor wel of geen inwoner van Frankrijk blijkt buitengewoon eenvoudig en doel-missend. Als je namelijk meer dan een half jaar per jaar in Frankrijk verblijft word je gezien als résident de France*. “Maar ja, wie controleert dat?” Sprak iemand, die het weten kan. Nee, ik ben geen verraaier.   

Overigens was het wel leuk toen we in den beginne bij de makelaar waren en ons uitspraken over onze wens om een huis in Frankrijk te bezitten, de makelaar aan ons vroeg wat ons idee hierbij was. Bescheiden spraken we dat we een vakantiehuis ambieerden, waar we dan meer dan één vakantie per jaar konden doorbrengen. Enigszins meewarig sprak zij de magische woorden: “Dat zeggen ze allemaal. Onze ervaring is dat kopers het eerste jaar een paar keer vakantie komen vieren, het tweede jaar zijn ze er ongeveer een half jaar en het derde jaar wonen ze hier permanent.” Oh, ok…. Altijd goed om te weten hoe je toekomst eruit zal zien, n’est-ce-pas?

Franse les
In de tijd dat een eigen huis in Frankrijk nog een rêve was, hadden we al wel ‘besloten’ dat, mocht het ooit lukken, we toch in ieder geval wel Frans moesten  leren. Behalve mijn middelbare school Frans en ooit eens – in een donkergrijs verleden – Franse lessen samen met onder andere vriendin T. hadden we niet heel veel ervaring, behoudens de in de vakantie opgedane kennis. Gelukkig leven we in het tijdperk van apps en internet en overal kun je – ook gratis – shoppen. We gingen aldus aan de slag met onder meer Drops, veel woordjes en herhaling, dat is de truc. Je kunt ook op thema kiezen en in het kader van het kluswerk ging ik voor het onderwerp techniek. Een marteau, perceuse, tournevis en clou zijn inmiddels vertrouwde woorden voor me geworden.🛠

Naambordje
Toen we ons huis dan bemachtigd hadden kregen we van een aantal lieverds een kaartje om ons te feliciteren en van Daan en Jacq zelfs een naambordje voor op ons huis. Jacq had gevraagd of het huis – na de koop – al een naam had en ik zei: “Ja, Maaison l”Abeille”. Een mooie passende combinatie vonden we zelf en dat vonden D&J ook, getuige het feit dat ze voor ons een naambordje hadden laten  maken met Maaison ‘Abeille om bij de voordeur op te hangen. Echt superlief en mooi passend bij het dak, want ook leisteen. Het moet wel kloppen natuurlijk.  Overigens besloten we wel dat de Fransen ons waarschijnlijk hard zouden uitlachen bij zoveel domheid: ah die sukkels kunnen niet eens correct Frans spellen: MaAison… les ânes….

 

Ervaringsdeskundigen
Vanwege hun ruime ervaringsdeskundigheid wisten we Daan en Jacq veelvuldig en hopelijk niet TE veel te vinden bij het inwijdingsritueel van het Franse  leven.
Toen we bijvoorbeeld de rode wasknijper die in de brievenbus aan de straat lag – getver, wie bewaart er nou zo’n oude vieze knijper en waarom in de brievenbus? – wilden weggooien haastten zij zich  ons daarvan te weerhouden. Die knijper heeft namelijk een functie. Als je een brief of pakje hebt dat verstuurd moet worden leg je dat namelijk gewoon in je brievenbusbox (het is een soort huisje aan de straat) en bevestig je de knijper aan de klep. De postbode – die van iedere brievenbus een loper heeft – weet dan namelijk dat er iets verstuurd moet worden en hij (meestal zij, krijgen we de indruk) neemt dat dan gewoon mee. Wel voldoende frankeren uiteraard, maar een prachtige service toch?
Overigens besloten we de oude brievenbus te vervangen voor een nieuwe nadat we een – weliswaar leeg, maar toch! – wespennest aantroffen in het bruime huisje. Van bruim naar groen. Als de wespen dan maar wel begrijpen dat ze niet welkom zijn in de groenbak….

Huisnummer
Ook van onze makelaars leerden we veel. Toen we namelijk internet wilden wat zonder (mobiele) telefoon niet ging, moest er een adres opgegeven worden. Ons adres is simpelweg La Grange; je wilt niet weten hoeveel dorpen een buurtschapje hebben dat ‘La Grange’ (de schuur) heet; ik denk ongeveer ieder dorp in Frankrijk…. “Maar we wonen toch ook aan een straat met een naam?”, spraken wij, met de Hollandse registratiewoede in het achterhoofd. “Ja, maar het heet gewoon La Grange”. “Maar hoe weet men dan dat wij daar wonen?” “Nou je gaat gewoon naar het postkantoor en daar vertel je dat je het huis van de familie H. hebt gekocht en dan weten zij dat je daar woont en gaat alles goed…..”
We keken haar ongelovig aan, maar gingen braaf naar het postkantoor en meldden in ons beste schoolfrans dat we de nieuwe propriétaires waren van la maison de H. en na een kort knikje was daarmee ons bestaan in het dorp bevestigd.
Zo makkelijk ging het echter niet bij de telefoon/internetmaatschappij. Die eisten toch echt wel een adres, waarop de makelaar haar mega Mac-scherm (nog steeds jaloers…) naar ons toedraaide en zei: “Kies maar een huisnummer, je kunt kiezen uit 1 tot 10”. We keken haar wederom ongelovig en daarna elkaar licht vertwijfeld aan en kozen: “Eh doe maar 10, hetzelfde nummer als ons huis in Nederland. Wel zo gemakkelijk.” Waarmee we nu ook een adres hebben: 10, La Grange. Simple comme bonjour.

Nieuwe vloerbedekking
Uiteraard waren dit nog de eenvoudige zaken. Lastiger werd het toen we besloten om in onze slaapkamer de vaste vloerbedekking weg te gooien en te laten vervangen door vinyl. Daartoe zouden we naar de vloerbedekker van Daan en Jacq gaan, maar ik vroeg toch lafhartig of Jacq met me mee wilde gaan. Pas de problème, en zo stapten we binnen bij M. Ziemanskie (fonetisch). Ik deed mijn uiterste best om uit te leggen waar we naar op zoek waren en het hielp natuurlijk wel dat achterin de winkel enorme rollen vinyl te zien waren – waaronder ook dezelfde die Daan en Jacq hadden en die wij ook graag wilden kopen – en uiteindelijk  kom je met een wijsvinger ook een heel end. Niet te verwarren met de middelvinger, die is volgens mij universeel en brengt je nergens en niets, nou ja, hooguit narigheid.

Fameus
Ik leerde dat een vloer een sol was en de lokale vloerlegger bleek erg coöperatief. Gesteund door zijn vriendelijke houding maar meer nog door Jacq’s aanwezigheid durfde ik het aan een grapje te maken. “Savez-vous que vous êtes un acteur fameus?” Of zoiets. Hij keek me licht verwonderd aan en vervolgens naar Jacq toen ik vervolgde: “Oui, il-y-a un série au television d’un rechercheur qui s’appelle Shimanski”. Nou ja, zoiets in ieder geval, ik weet niet meer precies wat ik uitgekraamd heb, het was vast en zeker ook geen echt Frans, maar ik weet wel dat ik behoorlijk trots was. Hij glimlachte niet begrijpend, maar wel tegemoetkomend en tja, daar doe je het uiteindelijk toch voor? Hoe dan ook, we zouden een devis krijgen, een offerte begreep ik en alles zou goed komen. Het zweet stond me op de rug, maar Jacq was trots op me “Dat ging toch best goed?” Pff vanavond maar wat extra ‘Drops’ oefenen.

*Franse les
Résident de France: inwoner van Frankrijk
N’est-ce-pas?: nietwaar?
Rêve: droom
Marteau, perceuse, tournevis en clou: hamer, boor, schroevendraaier, spijker
MaAison… les ânes….: maison = huis; de ezels
Propriétaires: eigenaren
La maison de H.: het huis van H.
Simple comme bonjour: heel gemakkelijk
Pas de problème: geen probleem
Fameus: beroemd
“Savez-vous que vous êtes un acteur fameus?”: weet u dat u een beroemd acteur bent?
“Oui, il-y-a un série au television d’un rechercheur qui s’appelle Shimanski”.: Ja, er is een televisieserie met een rechercheur die Shimanski heet. L’écriture c’est le coeur qui éclate en silence: schrijven is het hart dat in stilte breekt