GIF 3: Eerste schouw

Leven als Godelieve in Frankrijk
Na tien jaar zoeken eindelijk ons droomhuis gevonden in de Auvergne, Frankrijk. Lees hier de belevenissen van (leven als) Godelieve in Frankrijk.

3. Eerste schouw

Nadat we de sleutels hadden gekregen en met IrRo het huis ingewijd hadden met heerlijke bubbels wilden we uiteraard ook echt iets gaan doen.
Ir begon met het verwijderen van vele zwermen – gzd dode – vliegen. Ons was verteld dat ze – eenmaal een plek gevonden in huis – telkens weer terugkeerden om gezellig eitjes te leggen en daarmee te zorgen voor nieuwe hordes nakomelingen. We besloten dan ook de boel met vet spuitgif te ontsmetten in de hoop dat dit ze voorgoed zou afschrikken, maar we zouden dat pas op het laatst doen, daar we anders zelf het huis niet meer levend zouden verlaten.

Strippen
Maar er bleef nog genoeg over om te gaan doen. Alleen: tja, waar te beginnen?
Schilderwerk was het meest eenvoudig en behang van de muren halen is altijd lollig om te doen. En zo begonnen we het huis te strippen. De vorige bewoners bleken een voorliefde te hebben gehad voor kleur èn piepschuim. De kleur kwam in elke ruimte terug maar helaas wel overal iets anders. Als je de roze hal, met roze deuren, roze gestreept behang en gordijnen in hetzelfde patroon als het behang had gehad kwam je in de blauwe keuken. “Ja, dat is tegen de vliegen heb ik begrepen”, aldus Jean. Vandaar al die dooie rakkers bij het raam, dacht ik bij mezelf. Die hebben natuurlijk als een gek geprobeerd te ontsnappen nadat ze zich rot geschrokken waren van al dat blauw… Overigens bleek het blauw geverfd te zijn over een neptegelwandje. Je kent dat wel, van dat plakplastic met oubollige motiefjes op de ‘tegeltjes’. Ondanks het blauw bleef het motiefje zichtbaar. De onderkant van de muren was bedekt met niet al te fraaie en ietwat morsige lambrisering. Om die vast te zetten had men vele bussen purschuim leeggespoten, maar het overtollige pur niet weggeveegd. Overigens was ook bij sommige ramen royaal pur gebruikt om ze op hun plek te houden, samen met wolken wattenbollen, eh….?

Het Franse kleurenpalet

Antiek behang?
De keuken gaat over in de eetkamer. Die was redelijk neutraal beige (of misschien ooit wit totdat er gerookt werd) totdat we het behang van de muur trokken, want daarachter kwam eerst – overigens best mooi – gestreept, oud-groen met wat rood en geel behang voorteschijn en daarachter een soort lavendelblauw-achtige muur. Eigenlijk wel verdomd artistiek, maar lafhartig kozen we (ook hier) voor wit. Bij het verwijderen van het behang – niet te redden, want dàn weer wel en dàn weer niet stevig vastgeplakt – voelde ik me even licht schuldig bij de gedachte aan mijn tijd bij Erfgoed waar ik  leerde dat er mensen zijn die helemaal uit hun dak gaan bij de gedachte aan antiek behang. Zou ik iets waardevols hebben weggegooid? Of was dit een behangetje van veel later dan de bouw van het huis in 1909? Hoe dan ook besloot ik een klein stukje te bewaren, mòcht het toch iets bijzonders zijn, dan was dat in ieder geval nog over. En natuurlijk hebben we hoe dan ook de foto’s nog…

Naast de eetkamer is de woonkamer. Na roze,  blauw en beige was hier groen aan de beurt. Hard groen, wel te verstaan, met loslatende stroken behang in die kleur. Wat een bonte schakering van kleuren, ongelofelijk! Ook hier een piepschuimen plafond met daaronder prachtig houtwerk wat helaas niet te redden was vanwege de enorme, niet los te weken klodders lijm. Eeuwig zonde.

Frans behang
De vierde kamer op deze etage was en is de slaapkamer. Toen we hier binnenstapten riep ik meteen: wat een énig behang – men keek mij aan of ik gek geworden was – maar ik meende het. Zo’n typisch Frans tafereeltje, zo weggekaapt uit een kasteel, vond ik. Gelukkig liep alles hier door, de kast – die een w.c. bleek te zijn – was ermee bedekt, de deur was ermee behangen en zelfs in de gordijnen liep het door. “Deze laten we zo”. En zo hebben we het gelaten (dacht arme Jean gelaten…).

Bel-etage
De zolder was bij deze ‘bel-etage’ (in de dubbele zin van het woord) vergeleken een oase van rust. Als je tenminste niet naar het dak keek waar kriskras karton, gordijnen en ander materiaal tegenaan gesmakt was, in een poging hier en daar iets te isoleren, denk ik tenminste. Maar verder was men hier nooit gekomen, dus een eenvoudige doch prima houten vloer, twee ‘ramen’, d.w.z. pakhuisdeuren tot op de grond zonder hekje om, tja wat, hooi? meubilair? (schoon)moeder? naar boven te kunnen hijsen, een leistenen dak – zorgvuldig aan elkaar geknoopt met ringetjes – waar je tegenaan kijkt op de plaatsen waar geen ‘isolatie’ zit, een prachtige enorme oude katrol om die (hooi)bálen naar binnen te hijsen, een TV-antenne en gelukkig een streng knoflook om de vampiers buiten te houden.
Ontruimer Paultje (“14 vrachtwagens madammeke”) had op ons verzoek een paar kasten laten staan, waarvan een met een uitklapbed. Geweldige dingen, je ziet ze altijd in slapstickfilms waarbij het bed uiteraard opklapt als de hoofdrolspeler er net in ligt. Zou me niets verbazen als er een film met Louis de Funès is met zo’n scene.

Souterrain
Nog een verdieping te gaan. Vanuit de roze gang is er een laag, nog altijd roze deurtje waarachter de trap naar het souterrain is. Bukken s.v.p.! De trap zelf is beplakt met vinyl wat aan de randen opkrult. Het raampje waar je tegenaan loopt als je 2/3 trap gedaan hebt is mogelijk een kolengat geweest, hoe dan ook is het bruinig en viezig en niet schoon te krijgen, want bij elke veeg komt er een nieuwe lading bruine aarde, stof? modder? naar beneden geruist. Uiteraard zijn alle wanden en plafond met piepschuim bedekt. Na de laatste treetjes sta je in een brede gang die in het midden hetzelfde vinyl laat zien en aan de randen geverfde betontegels. Hier hebben boekenkasten gestaan, zo weten we van de foto’s.

De cave links is een vochtige ruimte met hobbelige en schuin aflopende aarde op de grond, maar wel met wanden met meerdere achtergelaten wijnrekken, hoera! Er tegenover is het stookhok, een ongelijke betonachtige vloer met een enorme olietank en wat – eveneens achtergelaten – keukenkastjes. Achter deze ruimte is de badkamer. Een opvallend nette douche, hoewel klein, 70×70 cm en we vragen ons nu al af hoe sommige vrienden van ons hierin ooit moeten douchen. Ik krijg visioenen hoe gasten hier de zeep laten vallen en ze – in een poging die op te rapen – met hun reet in een keer de deur open gooien, tadaaaaa!  

‘Huisdieren’
Die krapte geldt niet voor de twee enorme zwarte spinnen die ruimte zat hebben in het ronde voetengedeelte van de douchecabine. Ik sluit de deur haastig en vooral zorgvuldig, gun ze hun gigantische zwembad tot nader order. Lees: waaaaah, grote zwarte spinnen, deur dicht!
In deze ruimte staat tevens de ketel voor de CV en een afgetimmerd hokje waarin een w.c. gemaakt is met een behangetje van clowntjes. Ik HAAT clowntjes. Toen Jean en ik elkaar pas leerden kennen bleek Jean een hele tas vol met clowntjes te hebben om hem vrolijk te maken als hij verdrietig was na al zijn medische  panne. De clowntjes zijn die tas nooit meer uit gekomen en waar de tas nu is durf ik niet te zeggen, nou ja, dat WIL ik niet zeggen.

Vissenkoppen
Bij het inrichten van de badkamer – er was ook nog een keurige wastafel en overal haken en ogen met vissenkoppen – nog niet eens zo onaardig – moeten ze gedacht hebben: welke kleur hebben we nog niet gehad. Natuurlijk: zalmroze. Ook erg passend bij een natte ruimte natuurlijk. Wel eerst piepschuim op de muren plakken en daarna pas verven. Gelukkig gold dat ook voor de mooie ouderwetse gietijzeren radiator…. Dat zou nog wel een klusje worden om die ooit weer wit te krijgen, lekker tussen al die gaten in…
De lambrisering in de w.c. zag er niet al te smakelijk uit, reden waarom ik later besloot dat zwart verven de beste optie was. En dat klopte. De clowntjes zijn inmiddels ook verdwenen onder mijn witkwast. Gelukkig hebben we ook hier: de foto’s nog!

Logeerkamer
De laatste ruimte is de tweede slaapkamer, beoogd logeerkamer. Nu hadden ze duidelijk bezuinigd  want ik herkende hier dezelfde kleur blauw als die van de keuken. … Blauwe muren, piepschuim plafond – what else? – blauwe radiator, blauwe vaste vloerbedekking, lichtbruime lambrisering. En een slaapkamerset uit de  jaren 50 (?). Of misschien wel heel modern hier, qui sait?* Maar ja, in prima staat en toch handig, een bed, garderobekast en twee nachtkastjes.

Spuitgasten
Zoals gezegd: we begonnen met het verwijderen van behang en een poging tot de plaktegels in de keuken. Nada. Geen doen. Ook niet met een brander. De brander heeft slechts een dag geleefd. De muren verven leek ook een hell of a job. En dus beperkten we ons nu vooral tot een deur, strippen, rosé drinken, uit eten gaan en kletsen. En huurden we D&J in om – tijdens onze afwezigheid – met spuitverf de muren in woon- en eetkamer te doen. Een buitengewoon goed besluit!
Na twee weken vertrokken we naar Nederland voor het winterreces. We huurden D&J tevens in om naast de verfwerkzaamheden ook het huis een keer per maand te checken, een hele geruststelling! 

 

*Franse les:
Qui sait: wie weet
Réveillez-moi dès que l’été commence: maak me wakker zodra de zomer begint