GIF 2: Bij de notaris


Leven als Godelieve in Frankrijk
Na tien jaar zoeken eindelijk ons droomhuis gevonden in de Auvergne, Frankrijk. Lees hier de belevenissen van (leven als) Godelieve in Frankrijk.

2. Bij de notaris
Nadat we vele Franse documenten toegestuurd hadden gekregen – gelukkig met Engelse vertalingen – zou de overdracht plaatsvinden in oktober  2018. We boekten van 8-24 oktober een verblijf bij ons vaste logeeradres van de afgelopen tien jaar: Sans Parure. Daan en Jacqueline deden ons een aanbod dat we niet konden refuser* en zo zou onze ‘vaste’ gîte ‘à la Campagne’ de perfecte uitvalsbasis worden om aan de slag te gaan. Maar eerst moest er nog een formele overdracht plaatsvinden op 9 oktober.
De makelaar had ons al voorbereid dat dit een nogal langdurige aangelegenheid kon worden – men neemt de tijd in Frankrijk, waarom zou je je haasten? Daarom zou ze ons wel laten weten wanneer we op moesten komen draven; eerst waren namelijk de erfgenamen aan de beurt bij de lokale notaris. Na zo’n anderhalf uur kwam daar het verlossende telefoontje: we werden verwacht. De makelaar ging gelukkig met ons mee om de nodige taaie taalconstructies in hapklaar Nederlands voor ons te vertalen.  

Voorstelrondje
We kwamen binnen in een vrij kleine ruimte waar alle spelers in dit avontuur enigszins opgepropt rond de tafel zaten. We stelden ons voor aan iedereen: eerst meneer links, van wie ik net op tijd zag dat hij niet de mond open had van verbazing, maar van pure noodzaak daar de onderkaak volledig ontbrak, een bizarre aanblik. Ik hield mezelf onder controle, schudde hem de hand en mompelde “enchanté” waarna de enige echte erfgenaam – zoonlief – volgde. Een broodmagere lange, geheel in het zwart geklede man die me meteen aan Lucky Luke’s Phil IJzerdraad deed denken. Erg vrolijk keek hij niet, maar ja, hem was dan ook het een en ander aan financiële voordeeltjes door de neus geboord. Nu was M. le notaire aan de beurt. Een druk, enigszins kalend manneke met brilletje dat met veel joie de vivre (en du vin, zoals later zou blijken) uit zijn oogjes keek. Naast hem zat een groteske vrouw met kapsel model bloempot en een enorme bril waardoor haar ogen als schoteltjes leken – waar heb ik dat toch eerder gelezen? Ik twijfelde even aan haar verstandelijke vermogens – hoezo (ver)oordelen op uiterlijk? – maar daar bleek (achteraf) niks mis mee.
Tot slot een knappe Française, goed verzorgd, mooi opgemaakt, warrig ogend doch zorgvuldig gesoigneerd haar, ja, een Française zoals je die verwacht. Het bleek de ex van de kaakloze te zijn, en inmiddels gelieerd aan de slager. Verse worst, dacht ik meteen.
Ik merkte op dat ze recht tegenover haar ex zat, symbolisch wel, eigenlijk. 

De KLM
Het voorstelrondje was achter de rug en de notaris begon aan het oplezen van de namen van alle aanwezigen en daarna de akte. Het duizelde me en bovendien werd ik ernstig afgeleid door vreemde geluiden van op links. Net toen ik wilde kijken wat dit toch voor geslis was besefte ik dat het de KLM moest zijn – de KaakLoze Man – die uiteraard moeite had om het speeksel wat doorlopend aangemaakt wordt binnen te houden. “Klep dicht” zou hier niet werken, bedacht ik me, zelfs niet als ik het in het Frans zou zeggen: “Volet fermée!”
Inmiddels ging de notaris onverdroten voort en Marianne vertaalde alles wat belangrijk was. Toch bleek er een klein foutje in de akte te staan, het huisnummer van het adres in onze woonplaats in Nederland ontbrak namelijk en tja, dat kon naturellement niet.
M. le notaire vertrok vervolgens door een deur naar een onbeschreven ruimte en kwam niet meer terug. Althans, niet meteen. We zaten daar maar beleefd te doen met z’n allen, wij in onbeholpen Frans en de makelaar als tolk-vertaler. Net toen we ons toch echt enigszins zorgen begonnen te maken verscheen hij weer – het was zeker een half uur tot drie kwartier later! Pas later bedachten we ons dat het natuurlijk lunchtijd was en lunchtijd is heilig in dit land. Waarschijnlijk had hij achter de schermen een hap naar binnen gewerkt of in ieder geval een goed glas van alcoholische waarde, daar wij later ook begrepen dat deze notabele nota-vele glazen pleegt te nuttigen. We voelden ons meteen thuis.

Doorgeefschaak
Toen alles dan was voorgedragen volgde het rondje ondertekenen. Het leek wel een soort doorgeefschaak, ieder papiertje moest door Jean et alleman ondertekend worden en dat duurde dus wel even. Toen dat klaar was werd ons de hand geschud waaraan een welgemeend bienvenue werd toegevoegd. Dat mevrouw Pot de Fleurs nog een sleutel van het huis had was helemaal niet erg, die kwam ze later wel brengen. Vertrouwen is als nouveau résidents natuurlijk van groot belang in zo’n kleine gemeenschap en dus geloofden we haar op haar woord.

“Nu begint het pas!”
Lichtelijk gesloopt en zéker heftig verlangend naar een borrel togen we terug naar het makelaarskantoor. “Zo, dat was dan dat “, zuchtten wij, waarop de makelaar krachtig sprak: “Hoezo? Nu begint het pas!”. Waarop zij ons – letterlijk en figuurlijk – meenam langs de Franse bureaucratie. Zo moest er een Franse bankrekening geopend worden, water en electriek moesten natuurlijk aangesloten worden/blijven, verzekeringen moesten worden afgesloten en – het belangrijkste wat Jean betreft – er moest internet komen. De volgende uren wervelde de makelaar van CA (bank) tot EDF (electriek) tot SOSH (internet) tot alles wat nodig was om ècht wonen mogelijk te maken. Hierbij belde ze met half Frankrijk, surfte op internet voor de beste aanbiedingen en regelde alles in rap Frans. Toen bleek dat we voor internet het beste gebruik konden maken van een vaste telefoonlijn – er zat toch een aansluiting in het huis? – aarzelde ze niet om via de erfgenamen een oud, maar nog bestaand telefoonnummer te achterhalen waar we dan gebruik van konden maken, zodoende aansluitkosten vermijdend! We waren zeer onder de indruk, zéker ook omdat dit allemaal bij de service bleek te behoren.
Als rasechte Hollanders adviseerden wij haar om hier geld voor te rekenen; immers iedere buitenlander zou diep dankbaar zijn als iemand al dit soort zaken voor hen zou willen uitzoeken en regelen – en ook financieel expert R zou dit verdienmodel zéker onderschrijven – maar zij verzekerde ons dat zij het niet meer dan vanzelfsprekend vond om al deze zaken voor haar clientèle te regelen. Als dat geen USP** is hier in Frankrijk….

Santé!

Santé!
Het liep al ver in de middag toen we dan eindelijk uitgeadministreerd waren en we IrRo, die in een B&B in de buurt verbleven eindelijk konden berichten dat we de sleutels hadden en naar het huis zouden gaan. Madame Pot de Fleurs was overigens inderdaad langs geweest met de ontbrekende sleutelbos waarbij zij  ons op het hart drukte goed voor het huis te zullen zorgen. Dat deed me echt wel wat – ik heb van al mijn huizen gehouden, dus ik begreep heel goed wat ze bedoelde – en we beloofden het plechtig en welgemeend. 

Finalement: we waren vrij! Blij vertrokken we naar ons nieuwe maison waar we met een inmiddels ook van ongeduld trappelende IrRo hadden afgesproken. Die brachten heel lief bubbels en – heel alert! – bubbelglazen mee. En eindelijk konden we dan proosten op ons nieuwe onderkomen. Santé!

   

 

 

 

 

 

*Franse les:
Réfuser: weigeren
Enchanté: aangenaam (kennis te maken)
Le notaire: de notaris
Joie de vivre: levensvreugde
Du vin: wijn
Volet fermée: klep dicht
Naturellement: natuurlijk
Bienvenue: welkom
Pot de fleurs: bloempot
Nouveau résidents: nieuwe bewoners
Santé: gezondheid (proost)
Finalement: eindelijk
Au milieu de l’hiver j’ai découvert en moi un invincible été: midden in de winter ontdekte ik in mij een onoverwinnelijke zomer

**Engelse les:
Unique Selling Point: uniek/onderscheidend kenmerk van een product