GIF 20: Het verdienmodel

Frites à Emporter

Leven als Godelieve in Frankrijk
Na tien jaar zoeken eindelijk ons droomhuis gevonden in de Auvergne, Frankrijk. Lees hier de belevenissen van (leven als) Godelieve in Frankrijk.

20. Het verdienmodel

Toen we nog op jacht waren naar het ideale huis in Frankrijk was een van de voorwaarden dat het dorp waar het huis zou staan ook over enige commercie beschikte, i.c. een bakker, supermarkt en restaurant. Minimaal, wel te verstaan. Ons dorp biedt zelfs meer dan dat: een brillenwinkel, slagerij, bloemenwinkel, ‘Presse’ (kranten, tijdschriften, ansichtkaarten, souvenirs), een ‘bar’, nog een restaurant dat slechts een dag per week tussen de middag open is op de dag dat er ook markt is (4,5 kraampje meestal), een kapper en inmiddels zelfs een frietenkraam die eens in de week, aansluitend op de markt, op het plein staat. De eigenaar is een onvervalste Belg wat zo zijn voordelen heeft: de frieten zijn prima, hij maakt zelf z’n eigen vleesch-kroketten en hij spreekt Nederlands. De Fransen vinden zo’n snackkar nog wat moeilijk. De bestelde maaltijd laten ze inpakken om het dan mee naar huis te voeren en daar op te warmen, zo vertrouwde M. Friture ons toe; ze hadden hem namelijk gevraagd hoe de frieten het beste opgewarmd konden worden. Ieuw!
Als ervaringsdeskundigen èn om het goede voorbeeld te geven hebben wij uiteraard de eerste keer de puntzak aan de kraam leeggegeten, Jean inclusief kroket, ik had aan de 300 gram – op een schaaltje afgewogen – frites  al meer dan genoeg. Uiteraard wel geserveerd met een vette klodder Belgische mayo. Heerlijk!

Puntzak

Verkohld
Maar M. Friture is dus een nieuwkomer. Dat geldt niet voor het lokale familiebedrijf, dat zijn tentakels inmiddels heeft weten uit te strekken tot het dorp met onze stamkroeg. Dit bedrijf, dat luistert naar een naam die ‘klinkt als’ Verkohld, bedient de inwoners van ons dorp en de omgeving namelijk van de wieg tot het graf. Op weg naar ons huis kom je langs die tak van sport die deze famille vermoedelijk het langst beoefent, namelijk een Pompes Funèbres – een begrafenisonderneming.  Een opritje voor (slechts) drie auto’s waarvan één een invalidenparkeerplaats is – toch een vorm van (toekomstige) klantenbinding – en in de tuin een torentje waarvan ik dwangmatig vermoedde dat hier af en toe rook uitkwam. Vooral de toevoeging van het woordje ‘Privées’ aan de Pompes Funèbres zette mijn geest aan tot lugubere gedachten: kun je dit bedrijf ook inhuren als je van iemand af wilt? Zo had ik al wandelend altijd wel weer een fantasietje over deze onderneming, totdat dit inmiddels vertrouwde beeld op weg van en naar de warme bakker – dat ligt toch enigszins in elkaars verlengde, als je er goed over nadenkt – ineens verdwenen was. Al snel bleek dat het bedrijfje verplaatst was naar een andere locatie aan de rand van het dorp. Ik meende meteen dat de lucht op weg naar ons huis een stuk frisser was, je reinste flauwekul natuurlijk, maar de geest laat zich gaarne bedotten. 

Seniorenwoningen

Van de wieg tot het graf
Al eerder was ons opgevallen dat in de hoofdstraat van ons dorp een firma met dezelfde naam was gehuisvest; dit bleek een taxibedrijf te zijn en niet alleen dat, het was ook de lokale ambulanceboer. Dat is natuurlijk handig: zowel voor (spoed)bevallingen als ongevallen kan de (taxi)ambulance ingezet worden. Sterker nog, met een beetje mazzel kan deze tak van de familie zorgen voor klanten voor die andere, eerder genoemde, ‘zwarte’ tak. Een soort ‘van de wieg tot het graf’-formule, zeg maar. Het was al snel duidelijk dat dit familiebedrijf voor veel werkgelegenheid in het dorp zorgt, temeer daar nieuwe klanten in het verschiet liggen, nu het nieuw gebouwde logements-pour-les-séniors klaar en opgeleverd is. Samen met het Maison-de-Retraite – het bejaardenhuis – een royale vijver waarin gevist kan worden en zodoende een bron van inkomsten voor een bloeiend bedrijf.

Kijk, hooirollen!

Over bloeiend gesproken. Toen we ons steeds vaker nestelden in het naburige dorp waar onze stamkroeg zit kozen we af en toe een tafeltje met rug-tegen-de-muur-en-blik-op-de-weg in plaats van gezicht-op-de-gevel-en-de-overige-terrasbezoekers (eerstgenoemde tafeltjes staan namelijk in de zon en daar zit ik het liefst). Zodoende verruimden we onze blik en keken we niet meer zo vaak naar het terraspubliek en het voorbijrazende verkeer – kijk, hooirollen! – maar zagen wij ietsje verder dan onze nez long is, aan de overkant een entreprise van de volgende generatie Verkohld. Het kwartje rolde met geweld de hersenpan in toen we de naam herkenden en zagen wat deze Verkohlden verkochten, namelijk – hoe kan het ook anders – bloemen en grafstenen. Ik zei het al: van de wieg tot het graf. Zeg het met Verkohlde bloemen. 

 

Franse les
Frites à emporter: afhaalfrieten
Presse: meestal Tabac-Presse, winkel met rookwaren, tijdschriften/kranten, loten, cadeautjes etc
Pompes Funèbres: begrafenisonderneming
Logements-pour-les-séniors: seniorenwoningen
Maison de retraite: bejaardenhuis
Nez long: (onze) neus lang (is)
Entreprise: onderneming
J’aime mieux les fleurs que les racines, elles sont plus faciles à voir: Ik hou meer van bloemen dan van wortels; ze zijn makkelijker te zien.