GIF 11: Hooirollen

Leven als Godelieve in Frankrijk
Na tien jaar zoeken eindelijk ons droomhuis gevonden in de Auvergne, Frankrijk. Lees hier de belevenissen van (leven als) Godelieve in Frankrijk.

11. Hooirollen

Ik hou van hooirollen. Ik kan er niets aan doen. De aanblik van een veld met deze rollen die via een strooibus over het land uitgewaaierd lijken te zijn raakt me. Iedere keer als we naar Frankrijk rijden kan ik dan ook niet wachten om de eerste glooiende velden te zien met deze kleine kunstwerkjes en dan weet ik: we zijn er weer, weer thuis, thuis in ons tweede thuisland.
Ik ben waarschijnlijk ook de enige gek die het NIET erg vindt om achter een tractor met oplegger met daarop keurig opgestapelde hooirollen te zitten. Waar de ene na de andere Fransman met gevaar voor eigen leven eerst die slome Nederlander en tegelijkertijd die tractor met aanhanger voorbij sjeest, smeek ik manlief erachter te blijven boemelen, zodat ik langdurig met verliefde ogen naar die opgerolde grassprieten kan kijken.

Bálen!
Nu zijn er ook boeren die niet zo rondborstig zijn, maar gaan voor vierkante hooibalen. Bálen vind ik dat. Ze zien er streng uit, meestal liggen ze in het gelid, en daardoor mis ik ten enenmale elk gevoel van souplesse, vloeiende lijnen, organische velden; nee die gestapelde vierkante jongens hoeven van mij niet.

Vlakbij ons huis in de Combraille ligt naast het huis van onze voisin een braakliggend stukje grond. Tot nu toe hing aan het hek een rood bord met à vendre erop en een telefoonnummer. Zo gaat dat vaak met verkopen hier, je hangt een bord op, zet er een telefoonnummer bij en de verkoop kan beginnen.
Iets verderop wordt op dezelfde manier een soort vakantiehuis te koop aangeboden. Dit huis maakt deel uit van een kleine enclave aan de rand van het dorp. Nieuwbouw-dertien-in-een dozijn (treize sur une douzaine) woningen op een afgemeten stuk grond. Ook al zo dodelijk saai. Bij het huis dat langs de doorgaande weg staat, hangt nu ook een bordje met à vendre en een telefoonnummer. Een nul-zes, wat Jean de uitroep ontlokte: hé, nul-zes, dat is een Nederlander. Tja, als het om handel gaat hoef je ons volkje niets te leren, of, nou ja, ze leren snel, dat is duidelijk. 

Hoe dan ook was het ‘Te Koop’-bordje van het braakliggend stukje grond verdwenen toen we na corona eindelijk weer onze Maaison konden betrekken. Het bordje lag aan stukken gereten in de wei en er zat een koeienhekbreed gat in de heg. Daarachter prijkten, keurig naast elkaar – dat wel – zo’n veertien ronde hooirollen, WOW. De eerste keer dat ik naar de bakker wandelde maakte ik – nadat ik enige tijd mijmerend had staan kijken – natuurlijk meteen een foto; je kunt niet genoeg foto’s van hooirollen hebben.

Eenpersoonstractor
Een week later was ik op de terugweg van de bakker en zag nog net een eenpersoons minimodel tractor met een even zo klein opleggertje met een (één!) lief hooirolletje erop voor me uitrijden. Ik hield mijn pas in om volop van de aanblik te kunnen genieten en liep blij met m’n baguette naar binnen, waar ik Jean enthousiast vertelde over de eenmansbob met oplegger. Gelukzalig stortte ik me op het Franse ontbijt toen ik M le fermier weer voorbij hoorde komen. Ik had net bedacht dat ik er een foto van wilde maken toen hij alweer passé was, shit. Nu wist ik natuurlijk waar hij vandaan kwam en ook dat er nog meer rollen te  verrollen waren. Helaas moest ik even een dringend boodschapje doen waardoor ik niet op de loer kon gaan liggen.

C’est ici que tombe…
Vanuit onze wel zeer riante toiletruimte hoorde ik – mezelf verbijtend – hoe het voertuig telkens heen en weer reed, maar ik, met handen en voeten (nou ja…) gebonden, was niet in staat het  tafereeltje vast te leggen. Toen ik even later de kamer weer binnenkwam verzuchtte ik: ‘Nu heb ik het gemist, volgens mij zijn alle rollen nu wel verplaatst.’ Maar daar was mijn kranige Jean die ongevraagd het heen en weer van de tractor in meerdere beelden had vastgelegd, zowel met als zonder hooirol. ‘Zelfs ons leasepaard staat erop’ sprak hij bijna net zo enthousiast als ik. Ik kon hem wel zoenen, waar vind je een man die niet denkt ze heeft ze niet allemaal op een hooirollenrijtje, maar die gewoon opstaat en braaf  foto’s van een niets vermoedende Franse boer met oplegger gaat maken? Een mens heeft niet veel nodig om gelukkig te zijn, toch?

  

 

 

 

 

 

 

 

 

Franse les:
voisin: buur
à vendre: te koop
treize sur une douzaine: dertien in een dozijn
M le fermier: meneer de boer
passé: voorbij
c’est ici que tombent en ruine les oeuvre de la cuisine: het is hier waar de werken van de keuken in verval raken (Dit bordje hing jarenlang bij ons thuis op de wc-deur totdat ik het van mijn moeder kreeg voor ons maaison en France. Nu pronkt het op de deur van de logeerplee.)
il ne faut pas grand-chose pour être heureux: er is niet veel nodig om gelukkig te zijn
une vérité comme une vache: een waarheid als een koe