GIF 10: Voor de bakker

Leven als Godelieve in Frankrijk
Na tien jaar zoeken eindelijk ons droomhuis gevonden in de Auvergne, Frankrijk. Lees hier de belevenissen van (leven als) Godelieve in Frankrijk.

10. Voor de bakker

Het is 2257 stappen naar de bakker in het dorp en terug. In het begin vond ik het vervelend dat de bakker niet op 100 meter afstand zat – zoals ooit in Varzy, in de Bourgogne, waddenluxe! – maar inmiddels vind ik het prima, want zo kom ik nog aan enige beweging toe (behalve mijn vingers, die worden dagelijks op het toetsenbord getraind, maar ik heb nog niet in een calorieëntabel kunnen vinden wat me dat oplevert, niet veel, dat weet ik wel).

Als je dan wakker wordt met de zon in de gordijnen sta je echt met plezier op om het wandelingetje wegafwaarts richting het dorp te maken – even opletten bij het hoekhuis dat de weg blokkeert en waar de Fransen desondanks niet inhouden, en dan scherp naar rechts half op, half af de stoep naar de bakker.
De boulangerie wordt bemenst door drie dames. De oudste spreekt mij het minste aan, ik verdenk haar ervan dat zij belast is met het maken van de citroen-meringuetaartjes en teveel citroen binnengekregen heeft. De jongere uitgave daarentegen is veel vriendelijker en ook zeer geduldig als ze in rap Frans  het bedrag roept voor mijn ‘demi-pain et demi-baguette, s’il vous plaît.’ Ik wil dan niet op het raampje van de rekenmachine spieken (niks kassa met geheugen, het betere verdienmodel dus), maar dwing mezelf om het te verstaan om dan trots en bij voorkeur gepast te betalen – in Frankrijk kun je bij verschillende winkels nog gewoon met eurocenten betalen en ik probeer daar dan dus ook snel van af te komen. 

Nu hoor ik je denken: weet ze nou nog niet wat een halve baguette en een halve pain kosten dan? Jawel, maar soms is het reguliere brood uitverkocht en kun je alleen een moulé kopen en die is anders geprijsd. Soms ook trakteren we onszelf op die verrukkelijke bladerdeegtaartjes met cerises, mirabelles ou abriciots. Of op de clafoutis. Of een pain viande. Of croissants. Of brioche.
Nou ja, de bedragen variëren dus.

Favoriete boulanger
Op zondag staat mijn favoriete boulanger achter de toonbank. Qua leeftijd zit ze tussen de andere twee in en ze is in tegenstelling tot de andere twee blond. Ze heeft een open gezicht en haar glimlach is oprecht en breed, ook doordat haar tanden enigszins uitstaan wat in dit geval bijdraagt aan haar charme.
Ooit kocht ik bij de bakker in Varzy een stokbroodtas. Weliswaar zie ik nooit Fransen met zo’n tas lopen, maar ik wilde vooral een souvenir hebben destijds en vond de smoes dat zo’n tas ook reuze handig was afdoende. Ik geloof dat ik hem in Varzy slechts een keer gebruikt heb, maar hier komt ie wel degelijk van pas.
De zondag-boulanger is zeer gecharmeerd van de tas, en wel vanwege de kleur: een soort okergeel en bij herhaling heeft ze me verzekerd dat ze dol is op deze kleur. Zij is ook degene die – al even geduldig – me vertelt wanneer het un en wanneer het une is. Niet dat ik dat onthou, pas bij heeeeeel veel herhaling, maar ik vind het lief dat ze de moeite neemt.
Niet alleen de tas is okergeel, ik heb ook een T-shirt dat daar naadloos bij past, met zo’n nonchalante hals die slordig openvalt; precies waar ik van hou. Mijn haar mag ook nooit netjes, mijn halskraag liever ook niet dus. Het moet wel kloppen.

Petite cadeau
Niet om haar te plagen, maar juist om haar te plezieren besloot ik op de laatste mooie dag van dit jaar (in Frankrijk tenminste), gewapend met tas en T-shirt in een stralende zon – la belle vie! – mijn bekende weg naar de bakker af te leggen. Daar aangekomen was er slechts een klant voor me en voordat ik weer vertrok twee na mij. Gelukkig was inderdaad de blonde bakster aanwezig en ik bestelde mijn standaardbestelling, een halve pain en een halve baguette voor de totaal somma van wel € 1,05 waarop ik in mijn beste Frans zei: ‘J’ai une petite cadeau pour vous.’ Ze keek verrast en ik vervolgde in semi-Frans dat zij toch zo dol was op deze kleur, waarbij ik op mijn T-shirt wees. Even wilde ik net doen of ik het uit zou trekken om vervolgens aan haar cadeau te doen, maar dat leek me nog iets te vrij; van af en toe brood kopen naar je ontkleden leek me een erg grote stap in een keer, toch? En dus deed ik zoals ik me had voorgenomen: uit mijn tas diepte ik een reclamepen van de SDPN¹ op – exact in de kleur, dus ik vond het eigenlijk ook alweer moeilijk, want ik hou ervan als alles klopt, maar ik vond ook dat mijn hart groter moest zijn dan mijn voorliefde voor ‘kloppend’ en dus overhandigde ik haar de pen. Verontschuldigend  voegde ik eraan toe dat het een plume de publicité was maar ze was zichtbaar zeer aangenaam verrast, zelfs zo, dat ik over de toonbank spontaan twee Franse zoenen kreeg. En dàt verraste mij weer zodanig dat het me oprecht even ontroerde. Ik voelde me hierdoor echt weer een stukje opgenomen in de gemeenschap van 1100 inwoners. ‘Bonne après-midi’ roepend naar óók de clièntele achter me liep ik zingend en zwaaiend met mijn okergele stokbroodtas de weg terug naar huis, de andere helft van de 2257 stappen afleggend. Wat tòch niet vreemd is – dat het niet deelbaar is door twee, dat zou je toch denken? – want ongetwijfeld heeft mijn huppelpasje voor die ene oneven stap gezorgd.

¹Stichting Denksport Promotie Nederland

Franse les:
boulangerie: bakker
demi-pain et demi-baguette, s’il vous plaît: een half stokbrood en een halve ‘baguette’ (klein stokbrood), alstublieft.
moulé: bepaald soort stokbrood
cerises, mirabelles ou abriciots: kersen, mirabellen (soort pruim), abrikozen
clafoutis: gebak met (meestal) kersen, soort ‘flan’
pain viande: soort saucijzenbroodje
brioche: soort cake, tussen brood en cake in
un, une: een
la belle vie!: het goede leven
J’ai une petite cadeau pour vous: ik heb een klein cadeautje voor u
plume de publicité: reclamepen
bonne après-midi: fijne middag
clièntele: klanten
ne mange pas ton pain seul si quelqu’un se trouve près de toi: Eet je brood niet alleen als er iemand bij je in de buurt is.