GIF 8: Logés

Leven als Godelieve in Frankrijk
Na tien jaar zoeken eindelijk ons droomhuis gevonden in de Auvergne, Frankrijk. Lees hier de belevenissen van (leven als) Godelieve in Frankrijk.

8. Logés

Mademoiselle le peintre

Wie is de mol?

Niet alleen de menselijke logés, maar ook de trouwe Golden viervoeter had het erg naar de zin in – vooral – de Franse tuin van 2100 m2. Het hoogtepunt was wel de ontdekking van de vele molshopen die vakkundig door het dier uitgegraven werden.
Hoewel langskomen natuurlijk erg lollig is, hadden we de logés wel te verstaan gegeven dat er ook gewerkt moest worden; met alleen een paar afgetimmerde plafonds waren we er immers nog lang niet. De hele famille liet zich zonder morren inzetten om – in dit geval – de kwast veelvuldig te hanteren, tot en met de jongste logee aan toe. Met zwierige halen maakte zij van blauw helder wit.
Man en vrouw werkten inmiddels bijna zonder ruzie samen aan het behangen van  de muren, voordat ze nog eens extra geschilderd zouden worden; het bleek niet eenvoudig om de plaktegels voorgoed te laten verdwijnen namelijk.
Daartoe hadden we bij een winkel waarvan niemand wil toegeven dat ie er graag komt, maar intussen wel regelmatig betrapt wordt op het aanschaffen van volstrekt overbodige maar oh zo handige decoratieve rommel, rollen behang gekocht voor een krats. M/V knipten, smeerden en plakten dat het een lieve lust was en er waren weinig onvertogen woorden. Soms paste iets niet helemaal, of dekte de verf niet (meteen), maar alles werd al snel afgedaan met een: ‘Zie je straks niets meer van.’ Die hebben we er maar in gehouden, want ook ruim na hun vertrek waren er nog vele klusjes die wellicht niet de schoonheidsprijs verdienen, maar wel heel goed kunnen worden weggezet onder de noemer: ‘Zie je straks niets meer van.’

Chinees
Omdat we hen niet alleen maar aan het werk wilden zetten, maar ook vonden dat we daar iets tegenover moesten stellen, besloten we nut en aangenaam te verenigen oftewel een combibezoek aan M. Bricot, de ’verboden’ winkel vòl actieproducten en daarna naar de buffetchinees. We hadden die via – qui d’autre? – Daan en Jacq leren kennen en het leek ons makkelijk en handig om daar met het jonge gezinnetje naartoe te gaan. Konden we bij thuiskomst later op de dag tenminste gewoon aan de borrel met happen.
Bij de ingang word je opgewacht door de Chinese gastvrouw en krijg je na betaling van wel € 13,70 per persoon (middagtarief) een stempeltje (eveneens per persoon) op een kaartje vol Chinese tekens waarmee je spaart voor – geloof ik – een gratis maaltijd. Hoe dan ook, nadat je dit station gepasseerd bent kan la grande bouffe beginnen: een buffet van iets van vier zeer lange counters vol met koude en warme gerechten. Je kunt het zo gek niet denken of het stond er wel, inclusief – temidden van al die Chinese etenswaren – franse kaasjes. 

Wok le cuisinier
Het meest aantrekkelijke is evenwel de laatste counter waar een zeer verhitte kok staat om de hongerige meute te voorzien van vers gewokte waren. Daartoe schep je op een bord rauw vlees, vis en/of groente, je geeft aan welke saus je wilt en dan volgt het grote wokfestijn. De – niet al te vrolijk kijkende – kok smijt vlees en/of vis op een sissende bakplaat, kookt de groente kort voor in een supergrote wokpan, waarna het – even uitgelekt – in een andere pan gewokt wordt in de door jou uitgekozen saus met vlammen die soms gevaarlijk ver richting klant gaan. Zou hij hierop kunnen sturen, vroeg ik me nog af? Het leek me hoe dan ook verstandig ultra beleefd te zijn en te benadrukken wat een meesterwok eh -kok meneer was. Om nu als saté te eindigen bij de Chinees in dit aardse leven leek me echt un pont trop loin.
Als het vlees klaar is laat M. Wok het soepel op een schoon bord glijden, de  gewokte groente in saus wordt ernaast gedrapeerd waarna je afdruipt naar je tafel om alles te savoureren. Heerlijk. Aangezien je kunt bijhalen zo vaak en zoveel je maar wilt bezoek ik de hete man meerdere malen, telkens met kleine porties, dat wel, want het is ‘not done’ om je bord niet leeg te eten en dat komt je zelfs (terecht) op een boete te staan. Ik benadruk per keer hoe heerlijk het allemaal smaakt en zo ontsnap ik aan de steekvlammen.

La reine des sushis

La reine des sushis
Je moet overigens wel tegen de massaliteit van dergelijke restaurants kunnen; een grote ruimte stampvol tafels, nogal wit en vooral functioneel ingericht, serveersters die af en aan rennen om vuil serviesgoed op te halen (en Frans te lullen tegen Jean’s kleindochter die stoïcijns haar bordje leeg at, geen idee wat die Miep van haar wilde – verder dan bonjour is ze nog niet), behoorlijk rumoerig als het druk is met al die (vooral) Fransen die behoorlijk aanwezig zijn. Dus voor een warme, romantische sfeer hoef je hier niet naartoe. Maar goed eten voor weinig tussen het inkopen door: prima!
Onze jongste duif trok haar fraaie neusje op voor al het gebodene, het enige dat zij wenste was sushi. And sushi it was. Twee borden vol hapte die kleine met gemak even weg. Paps had inmiddels de weg naar de wijn en overige alcoholica gevonden (tout inclus!), en was niet te beroerd om iedereen regelmatig bij te tanken en zo had iedereen het royaal naar de zin. 

Inmiddels zijn we hier meerdere keren geweest, maar de laatste keer ging er iets niet goed met de stempelkaart en mijn Frans was nog steeds te beroerd om wat voor discussie dan ook aan te gaan. Dat was helemaal niet erg, want uiteindelijk werd mijn hele kaart vol  gestempeld en hebben we nu recht op een gratis lunch. Denk ik. Nous verrons.

 

Franse les:
mademoiselle le peintre: mejuffrouw de schilder
qui d’autre: wie anders
la grande bouffe: het grote eetfestijn (vrij vertaald, verwijst naar de gelijknamige film)
Wok le cuisinier: Wok de kok
un pont trop loin: een brug te ver
la reine des sushis: de koniongin van de sushi
tout inclus: alles inbegrepen
nous verrons: we gaan het zien
écrire, c’est peindre des mots: schrijven, dat is het schilderen van woorden