GIF 17. Coupure d’eau

Leven als Godelieve in Frankrijk
Na tien jaar zoeken eindelijk ons droomhuis gevonden in de Auvergne, Frankrijk. Lees hier de belevenissen van (leven als) Godelieve in Frankrijk.

17. Coupure d’eau

Ik heb een hekel aan sport. Zelf beoefenen, bedoel ik dan. Kijken hoe anderen zich inspannen is best een leuke bezigheid. Als kind ging ik heel vaak zwemmen, lafhartig in het zwembad want ik hou niet van glibberige dieren rond mijn benen. ik vind zwemmen nog steeds ok, mis het eigenlijk ook wel een beetje. In de winter gingen we altijd schaatsen, heerlijk! Toen er nog ijs lag en we eindeloos heen en weer schoven of tochtjes maakten. Schaatsen heb ik afgelopen winter nog eens geprobeerd maar na een kwartier zwaaiend op mijn benen gestaan te hebben (nuchter) heb ik het opgegeven. Geen meter schoof ik vooruit. Alleen maar wild ronddraaiend met mijn armen, van voor naar achter knakkend en vooral heel bang om te vallen. Met moeite wist ik een ingevroren aanlegsteiger aan de kant te bereiken. Mijn op marktplaats veroverde Noren dus ontgoocheld weer in het vet gezet en opgeborgen. Teleurgesteld, dat zeker. Zal ik anders op schaatsles gaan?  

Ommetje
En toen kwam die Scherder langs met zijn vermaledijde Ommetje. Niet alleen zijn eindeloze lezingen over die hersens die maar beweging nodig hebben, maar vooral de vrijheid van de Ommetjes – in je eigen tijd en lengte – spraken me aan. Ik moet toch wat? Zit teveel, fiets te weinig, gruwel van de sportschool. En dus werd het het Ommetje. En dat ommetje bleek goed te gaan. Misschien zelfs iets te goed, want fanatiek als ik ben begon ik verslavende trekjes te vertonen toen bleek dat je er punten mee kon scoren. Totdat er een nieuw ‘wedstrijdreglement’ kwam met promotie/degradatie. Telkens nieuwe mensen in je groep. De eerste keer bereikte ik niet eens de promotiezone, simpelweg omdat ik wel eens een dag oversloeg, of niet voor 09.00 uur kon lopen (extra punten) – en de anderen – minstens zo fanatiek dus – me voorbijstreefden. Uiteraard meteen een mail gestuurd, ‘dat niet iedereen in de gelegenheid is om vóór 09.00 uur te gaan lopen.’ Kort daarop kon je ook bonuspunten verdienen als je in lunchtijd liep. YES!

Toen we – oh dank u, dank u – eindelijk weer naar ons Franse maaison konden bleek tot mijn onuitsprekelijke vreugde dat het Ommetje daar ook werkte! Weliswaar kostte het me weer veel punten omdat ik op de reisdag de energie niet had om ook nog te gaan lopen na negen uur in een auto – doink, meteen weer terug naar af – maar ik had goede hoop dat de bonuspunten me zouden redden, zéker toen ik ontdekte dat het én voor 09.00 uur lopen én tussen de middag nog eens per keer voor 2×3 punten zorgde. Zo kwam het dat ik in Frankrijk niet meer uitsliep, maar als een debiel bijna dagelijks vóór 09.00 uur vertrok om de extra punten binnen te slepen. Met als extra – of reserve als het onverhoopt niet lukte om m’n nest uit te komen – het tussen-de-middag-bonus-ommetje.

Aan mijn lijf geen punaises

Gerochel
Die ochtend had ik ca vijf minuten om te douchen en aan te kleden om nog voor 09.00 uur op pad te kunnen gaan. Ik sprong fanatiek uit bed en draaide de douche aan. Een droog gerochel – herkenbaar geluid voor mensen die ’s morgens nog wel eens tegen een kater plegen aan te lopen – ontsproot zich aan de glanzende douchekop. Maar verder niets. Verstopt was mijn eerste gedachte. Kut mijn tweede. ‘Misschien zit de knop niet goed.’ De douche kan op drie verschillende standen: de regendouche (geen idee waarom dit zo heet, het gaat hier toch zeker om een wel zeer lokaal buitje), de handdouche of de massagestralen. Die laatste heb ik één keer aangezet – het zat gratis bij het showmodel dat we kochten in de bouwmarkt – waarna mijn lijf van onder tot boven aan ijskoude waterstralen werd blootgesteld. Omdat de cabine niet groot genoeg is om opzij van deze stralen te gaan staan totdat het water warm genoeg is heb ik het nooit meer gebruikt; het is vast heel gezond maar aan mijn lijf geen punaises. 

Als je de knop niet ver genoeg doordraait naar de volgende stand worden alle mogelijke sproei-uitgangen geblokkeerd. Mijn hoop was daar dan ook op gevestigd, maar kom – zo dacht ik – laat ik eerst het fonteintje proberen. Hetzelfde gerochel. Zeker naar dezelfde kroeg geweest, dacht ik cynisch. Een lichte paniek maakte zich van me meester. ‘We hebben die waterstanden nooit meer doorgegeven, zouden ze ons afgesloten hebben?’ ‘Maar we betalen toch gewoon?’ ‘Ja, maar ja, weet ik veel hoe dat hier werkt.’ Toen drong een andere schrikgedachte zich op: de wc! Geen water betekent ook niet naar de plee kunnen! ‘Je mag niet doortrekken als je moet plassen’ riep ik meteen naar Jean die nog half versuft in bed lag. Gevolgd door een ‘Hier word ik niet vrolijk van. Want ik weet al wie er straks mag bellen.’ Jean hield zich muisstil. Wijze man. Ik besloot op de website van het dorp te kijken en las daar – oh vreugde – dat er een coupure d’eau was van 08.30 – 14.00 uur. Echt zó fijn dat dit dorp een goede en actuele website heeft! ’Het water is afgesloten vandaag Jean, 15 september. Dus dat klopt.’ ‘Maar het is vandaag 14 september.’ ‘Niet waar, het is 15 september.’ ‘Nee, echt niet.’ Ik checkte mijn telefoon: 14 september. Putain! Van de Netflix-serie Dix Pourcent heb ik geleerd dat je niet meer het ouderwetse Shit! of Merde! roept, maar Putain! om je woorden kracht bij te zetten. Of gewoon, om maar iets te zeggen. Inmiddels tikte de tijd verder en schoot ik dus maar ongewassen in de kleren – getver, wat haat ik dat – ‘droog’poetste mijn tanden, altijd nog beter dan niets, en ging in gezwinde pas de voordeur uit. Scherder aan en in straf tempo naar het dorp. Ik had een jas aangetrokken – de voorspelling voor vandaag was een stuk minder –  maar die bleek al snel te warm te zijn. 

Mairie en rénovation

Congé
Aangezien de bakker vandaag terug was van congé – de eerste keer dat ik dat op de voordeur zag staan dacht ik dat er collectief ontslag had plaatsgevonden, maar inmiddels weet ik dat dit vacances betekent – had ik besloten vers stokbrood en hun niet te versmaden abrikozentaartjes te gaan kopen. Maar de drooglegging van ons huis zat me dwars en dus besloot ik een ommetje binnen het `Ommetje’ te maken naar de tijdelijke Mairie – tijdelijk omdat de echte Mairie verbouwd wordt. Ik was hier al eens eerder geweest, wist daarom waar het gehuisvest was en stapte onvervaard het kleine kantoortje binnen. Het klokkenspel dat als bel diende klingelde vrolijk, maar verder was de ruimte onbezet; twee pc’s stonden zachtjes te zoemen, maar er zat niemand achter. Ik besloot alvast wat folders te verzamelen – ook al zo’n ziekelijke afwijking – en zag maar liefst drie nieuwe Balades in het rek. Ik pakte ze alledrie en zag toen dat het de enige exemplaren waren. Hm, dat was vast niet de bedoeling en dus legde ik ze terug, vastbesloten er netjes om te vragen als de receptioniste weergekeerd was aan de balie. Maar die balie bleef akelig leeg. Ik begon maar eens wat te roepen. ‘Bonjour! Allo!’ Geen reactie. Toch had ik boven horen lopen dus er moest iemand zijn. Nog maar eens ‘Allo.’ Ik wilde geen ‘Allo, allo’ roepen – voor je het wist zou Michelle van la resistance binnenstappen – ‘Listen very carefully, I shall only say this once.’ Even overwoog ik eerst naar de bakker te gaan, maar ik besloot in een laatste poging tot contact om de deur open en weer dicht te doen, zodat de metalen pijpen van de windgong nogmaals hun werk konden doen. Dat bleek te werken. Ik hoorde gestommel op de trap waarna een compact heerschap met verfomfaaid hoofd en een schuldige blik in zijn ogen zich naar de balie snelde. Hmm. Twee mogelijkheden dacht ik snel. Wc-bezoek – hij wel, verd… – of hij hield zich met andere lichamelijke activiteiten bezig. Want waar was de persoon van de andere computer? Ik dankte corona – handenschudden hoeft nooit meer! – probeerde mijn dimijofo-gedachten¹ in recordtempo uit mijn hoofd te bannen en wenste hem een beleefd ‘Bonjour’ en meldde vervolgens in mijn beste Frans: ‘Nous avons une maison à la Grange, mais nous n’avons pas de l’eau. Au site de village j’ai lu qu’il-y-a une coupure d’eau, mais ça commence demain?’ Om mijn woorden kracht bij te zetten – en voor het geval hij het niet begreep – liet ik hem op mijn telefoon de mededeling op de site zien. Ah, nou hij wist het ook niet, maar beloofde mij te appeler.. Moet ik erop wachten, vroeg ik? ‘Mais non, non, non.’ Ik kon mij niet aan de indruk onttrekken dat hij mij zo snel mogelijk de deur uit wilde bonjouren. De dimijofo-gedachten keerden in galop terug. Ik bedankte hem en droop (de gedachten waren duidelijk nog niet verdreven) – enerzijds trots vanwege de ondernomen actie, maar ook onzeker vanwege de vage uitkomst – af naar de bakker. 

Tarte aux abricots

Vochthuishouding
Gewapend met stokbrood en gebak keerde ik huiswaarts. Jean had met de restanten water een pot koffie weten te maken – hoera – waarna ik eerst de waterstand doorgaf via internet en wij vervolgens afreisden naar het nabijgelegen stadje om uitgebreid inkopen te gaan doen, waaronder zes flessen water… Op de terugweg liet ik mij afzetten bij de lokale super om nog wat sterke drank in te slaan – de vochthuishouding moest immers snel op orde komen – en om natuurlijk extra Scherderpunten te veroveren. Ronduit ziekelijk.

Bij thuiskomst had Jean alle tassen naar boven gesjouwd, ik rende nog een paar keer de trap op en af omdat mijn 20 minuten nog niet vol waren – ‘Je loopt te snel!’ klonk het vanaf de bank –  en daarna probeerde ik de kraan…… En toen….  was er water…. ‘Hij doet het weer!’ ‘Ja, ik heb al een aantal kranen door laten lopen, want het water was bruin. En ik heb de wc doorgetrokken.’ ’Oh de wc, we kunnen weer naar de wc!’ De tranen stonden me zowat in de ogen. Strontverwend mens. Nooit mogen mensen uit derdewereldlanden dit lezen. Die leggen me ter plekke om.

Jean maakte verse koffie en ik riep: ‘Ik ga afwassen! Niet omdat het moet…’ ‘maar omdat het kan’ vulde hij op monotone toon aan. En zo was het. Blij en gelukkig  en rijk! met deze schijnbaar doodnormale voorziening – stromend water! een werkende plee! een douchebui! – zette ik me achter mijn pc om me onmiddellijk op een verse GIF te werpen. En mochten ze in hun oneindige wijsheid nou besluiten om het water de volgende dag weer af te sluiten – omdat het nu eenmaal zo op de website staat – zijn we in ieder geval voorbereid met onze royale water- en drankvoorraad. En gaan we gewoon lekker ergens lunchen. Inclusief (pass) sanitaire!

¹dimijofo-gedachten: Dirty Mind, Joy Forever(-gedachten)

Nawoord
De volgende dag word ik iets voor half negen wakker. ‘Ik ga toch maar even snel douchen, je weet maar nooit.’ Als ik de douche aanzet springt de douchekop met geweld van de houder – het is niet alles staal wat er blinkt. Na de afsluiting van gister moet hij weer even op gang komen. Ik ga eronder staan en heb me net ingezeept als hij begint te stotteren – ‘Oh nee, hè!!!?’ Met de – inmiddels koude waaaaaah – druppels probeer ik zo snel mogelijk het schuim van me af te spoelen. Het lukt nèt aan. ‘Typisch Frans’ monkelt Jean vanuit bed. ‘Nou ja, mijn vermoeden klopte in ieder geval. Ik geloof dat ik dit land door begin te krijgen’ zeg ik, mezelf stevig afdrogend. Tijd voor une petite balade.  

Franse les:
Coupure d’eau: waterafsluiting
Maaison – ons huis in Frankrijk. Niet te verwarren met maison – (een willekeurig) huis.
Putain: hoer / krachtterm
Shit: zie Engelse les bij GIF 14
Merde: een vloek, foei!
Congé: (hier) vakantie
Vacances: vakantie 🙄
Mairie: stadhuis
Balades: wandelingen
La résistance: het verzet
Nous avons une maison à la Grange, mais nous n’avons pas de l’eau. Au site de village j’ai lu qu’il-y-a une coupure d’eau, mais ça commence demain?’: Wij hebben een huis in La Grange, maar we hebben geen water. Op de site van het dorp staat dat er een waterafsluiting is, maar die begint morgen?
Appeler: opbellen
Mais non, non, non: maar nee, nee, nee
Pass sanitaire: bewijs dat je gevaccineerd bent
Une petite balade: vrij vertaald: een ommetje
On connaît les bonnes sources dans la sécheresse, et les bons amis dans l’adversité: In tijden van droogte kennen we goede bronnen en in tijden van tegenspoed goede vrienden.