GIF 6: Voor het echie

Leven als Godelieve in Frankrijk
Na tien jaar zoeken eindelijk ons droomhuis gevonden in de Auvergne, Frankrijk. Lees hier de belevenissen van (leven als) Godelieve in Frankrijk.

6. Voor het echie

In april 2019 zouden we na een pauze van ca vijf maanden weer naar ons huis in de Combraille gaan. Hoe zou het zijn om er na zo’n periode binnen te stappen. Hoe zou het huis erbij staan? Zouden de vliegen teruggekeerd zijn, hadden de muizen de gifbekers weten te omzeilen en bezit genomen van het pand en perceel, waren de wespen inmiddels heer en meester met hun woning-in-woning concept? En, belangrijker: zouden we dezelfde warme gevoelens hebben als die eerste keer, in dat stralende nazomerweer? Zou het meevallen, tegen of gewoon zoals verwacht?
Hoe dan ook: we zouden er met een U-turn via Zwitserland naartoe gaan. 

Luzern

Luzern
In Luzern woont mijn jeugdvriendinnetje, die ik van iedereen – behoudens uiteraard mijn eigen famille – het langste ken, n.l. vanaf mijn geboorte. Ze is een kleine vijf maanden eerder geboren dan ik en blijft dus altijd  – volgens haar zeggen – de oudste. We kwamen elkaar zo’n vijftien jaar geleden weer tegen na een pauze van ongeveer 35 jaar en dankzij haar poging om me via internet op te sporen – met succes dus. Sinds die eerste hereniging groeit onze band elke keer als we elkaar zien weer een beetje meer.  

Overnachting
Na een lang, zeer hoog weekend vertrokken we richting Auvergne. Lafhartig – nou ja, ook praktisch – hadden we afgesproken de eerste nacht bij ons vertrouwde adres – Sans Parure – te overnachten met het vaste voornemen om vanaf dag twee ook daadwerkelijk te bivakkeren in onze Maaison l’Abeille.
Het was een mooie tocht zo dwars door la douce France vanaf Luzern, slechts een enkele keer een omweg, maar dat hoort erbij, bij ons (nou ja, op het moment zelf wil je niet naast me zitten hoor: ‘HOE KAN JE NOU…. WAAROM HEB JE…. IK ZEI TOCH…’). Maar van dat alles is niets meer te merken op het moment dat we op de plaats van bestemming arriveren 😃. Pauvre Jean. 

Cocquelicot
Als altijd werden we allerhartelijkst ontvangen door D&J – en op borreltijd. Even voelt het vreemd dat we niet in de ons zo vertrouwde Gîte à la Campagne slapen maar in een van de chambres d’hôtes: de cocquelicot – prachtig woord! Deze kamer is dan ook geheel in die stijl ingericht.
Het was heerlijk om onze vrienden weer te zien en hun immer warme ontvangst te incasseren. Dirk rende als een dolle door de kamer, naar mijn gevoel minstens 5 cm hoger op de poten dan een half jaar geleden, maar nog even enthousiast.

Menu du jour


Aan het toegangshek een vertrouwd bordje met Bienvenue M et Mme en binnen een al even zo vertrouwd bordje met het menu du jour: pompoensoep, steak Charolais et ratatouille, du fromage (effectief voor mij en een half bordje voor Jq; de heren bedankten) en perziktaart toe. Gelardeerd met een wijntje en – ook al  traditioneel – Banyul bij de kaas en het dessert. Even bijkletsen en daarna via het atelier naar onze chambre. Geen verwarming hier, behalve dat wat via de open haard twee verdiepingen overstijgt, maar we slapen als klaprozen…

Heiligdom
’s Morgens ontbijt in het heiligdom – dat gebeurt alleen als het te koud is in het atelier of buiten, maar we voelen ons toch altijd weer een beetje vereerd… – met voor ons (‘sorry de bakker is niet geweest’, maar desondanks) heerlijk notenbrood, eitje, yoghurt, kaas, ‘kijk-uit-Jean-dat-is-kip’, huisgemaakte jam, jus d’orange, thee en natuurlijk het gezelschap van D&J. We nemen hartelijk afscheid met de belofte hen op de hoogte te houden van onze verbouwingsavonturen.

Koud
Bij Maaison l’Abeille aangekomen lijkt het alsof we niet weggeweest zijn. Binnen is het evenwel koud en het huis oogt (en ruikt) erg onbewoond – wat het ook is natuurlijk. Na een rondje midden, boven en beneden denken we – nou ja ik in ieder geval – oh wat moet er nog veel gebeuren…
Als we de kachel aanzetten blijkt de radiator lek in onze beoogde slaapkamer. Ai…. Dat wordt een erg koude nacht in het vooronder, maar we zetten dapper door, heel, héél erg blij met ons warme Ikea dekbed, pfff… Ik krijg visioenen van de winters uit mijn jeugd, kamers met ijsbloemen¹ op de ramen…
De volgende dag bieden D&J ons elektrische kacheltjes aan en daar maken we heel dankbaar gebruik van. We halen ze op en spreken later met ze af op de plaats delict – ook voor hen even weer kijken hoe het is. 

Klusser
We raadplegen de makelaar om te vragen of we hun klushulp niet kunnen inhuren voor de kapotte radiator en ook om een gat te boren in de vloer van de slaapkamer voor een aansluiting van de hier beoogde douche. Pp kan voorlopig niet, zo horen we, maar er is een andere locale klusser, een Nederlander, die we wellicht kunnen vragen. Jean neemt contact met hem op en hij komt al snel langs om e.e.a. te bekijken en – als we het eens worden – uit te voeren.
Helaas blijkt de radiator muur- en muurvast te zitten en de mannen durven niet door te draaien uit angst dat de buizen het begeven en we nog verder van huis zijn (nog > dan 850 km…). Deze makker blijkt wel een enorme aanpakker te zijn en gaat vol enthousiasme met zijn groteske boor de betonnen vloer te lijf. Het is een zware klus, want de vloer blijkt behoorlijk dik te zijn, maar na veel gedril lukt het hem toch een opening te maken en vervolgens te vergroten zodat er te zijner tijd een afvoer doorheen kan. 

Plafond in wording. NB Het lichte deel is nieuw 😇

Lambris
Hij is ook degene die ons tips geeft over de plafonds. Ik heb de plafonds van twee ruimtes gestript en het plan was om hier gipsplaten tegenaan te schieten en dan te verven. Helaas bleken de kleinste gipsplaten 2.40m x 1.20m te zijn en dat zag ik niet zitten. Immers, Jean zou het zaagwerk doen en ik zou – op een ladder balancerend – de boel tegen het plafond ‘tacken’. Daartoe had ik in Leiden reeds een prachtige ‘tacker’ aangeschaft, geweldig, zo’n schietpistool. Misschien een idee om zo’n ding naast je bed te leggen. Mocht er een onverlaat op het idee komen in te breken dan nagel je hem gewoon (letterlijk) aan de paal… Voorwaar een mooie gedachte.
Klusser Nico sprak vol vuur(enhout): ‘Waarom kopen jullie geen lambris? Dat zijn  planken van licht hout die je als een soort laminaat in elkaar klikt.’ Het klonk goed en we togen voor de zoveelste keer naar de Bricot alwaar schappen vol met lambris voor een mooi prijsje te koop lagen. We gooiden de auto vol en gingen tevreden huiswaarts. Nico bleek gelijk te hebben gehad, de lambris liet zich makkelijk bevestigen met ‘tacker’ en daar waar de nietjes onvoldoende houvast gaven werd de betreffende plank ondersteund door koperkleurige schroeven. ‘Zie je straks niets meer van’ – het zou een gevleugelde uitspraak worden in huize L’ Abeille’.

Plombier
Het zou een paar dagen duren voordat klusser Pp tijd had om langs te komen. We hadden inmiddels bij diezelfde Bricot al wel een nieuwe radiator gekocht. Toen we stonden te overleggen welke we zouden nemen klonk er in onvervalst Nederlands dat ‘het allemaal niet uitmaakte, die goedkope waren ook prima.’ Meneer bleek plombier te zijn en kon het dus weten. Ik had alweer de neiging om hem aan te spreken en te onderzoeken of hij in te huren was, maar Jean is in dergelijke zaken zeer beslist. Liever wachten tot Pp vrij is dan een vreemde inhuren. Soit. We bivakkeerden dus nog een aantal dagen met slepende kacheltjes: overdag naar boven en ’s nachts naar bembreden. Des te groter zou de beloning zijn als alles straks weer werkte. Àls alles straks weer werkt…

¹De verwijzing hier is om de generatiekloof te dichten. Personen en mensen van een jonge(re) uitgiftedatum die opgegroeid zijn in het isolatietijdperk weten natuurlijk niet wat ijsbloemen zijn, althans (vast) niet dat het (in dit geval) geen planten of – haha – plakplaatjes zijn.

Franse les:
Pauvre: Arme (Jean)
Famille: familie (hèhè)
Cocquelicot: klaproos
Bienvenue: welkom
Menu du jour: dagmenu
Fromage: kaas
Chambre: kamer
Plombier: loodgieter
Avec les erreurs, on apprend. Avec le temps, on comprend: Van onze fouten leren we. Gaandeweg leren we begrijpen.
Inconnu: onbekend

Valkenburgse les:
Bembreden: beneden