Een fles per keer voor de glasbak

Nadat de Nederlandse goeroe Erik Scherder tijdens een college over de relatie tussen hart en hersens had verteld wat het belang is van beweging besloot ik mijn dagelijkse (nou ja, tot dan toe eerder maandelijkse) wandelkwantiteit op te schroeven. Nu vind ik het altijd heel moeilijk om ‘doelloos’ rond te lopen, dus probeerde ik aan iedere wandeling een boodschapje te koppelen. Helaas kan ook dat nu even niet, want we moeten onze bezoekjes aan winkelparadijzen op een petroleumlichtjespitje zetten. Gelukkig is de geest nog immer creatief en een boodschap kan dus ook bestaan uit coronaproof doelen, zoals: de glasbak (vroeger hele zakken, nu een fles per keer om voldoende voorraad te behouden), de oud-papierbak, de brievenbus, of, waarom ook niet, een wandeling met opgeheven hoofd.

Doelloos rondlopen
Eerst nog even over dat doelloos rondlopen. Volgens een andere goeroe is doelloos rondlopen, of – nog erger in menig Calvinistisch oog: Niets Doen – zaliger dan je kritische geest zou vermoeden. Het schijnt namelijk dat (zaaaaaaalig!) Niets Doen heel goed is voor de geest en dan met name het hersendeel waarvan ik altijd denk dat dit juist het andere gedeelte is. Zoiets als Frank en Ronald de Boer. Huh? Nou, kijk, ik onthield bij de broertjes de Boer altijd wie wie was door als volgt te denken: zag ik Frank de Boer op de buis, dan dacht ik bij mezelf: Frank is NIET degene waarvan ik denk dat het Frank is.
Ik krijg nu visioenen van de onnavolgbare Dirkjan (strip van Mark Retera) waarbij leraar van Druten aan de slechtste leerling uit de klas (Bert) vraagt om Canada aan te wijzen op de kaart. Bij de wezenloze blik van Bert zie je van Druten denken: ‘Hm, te moeilijk’, waarna hij zegt:  “Bert, kun je de kaart aanwijzen?”
Zo voelt het een beetje bij mijn uitleg over Frank en Ronald de Boer. Ronald is dus degene waarvan ik denk dat het Frank is. Nou ja. Te moeilijk. Wel goed dat die ene inmiddels bondscoach is van het Nederlands Elftal, eeeeeeh Frank toch? Ja, want daarvan denk ik dat het Ronald is!

Hersenhelften
Nu uw hersens al flink geprikkeld zijn nog even terug naar de hersenhelften. Wat ik bedoel met de hersendelen zijn de linker- en rechterhelft. Ik vind het volstrekt logisch dat het rechterdeel over de ‘rede’ gaat en het linkerdeel over creativiteit. Rechts klinkt strak en links klinkt meanderend. Wat een mooi woord, by the way. Maar het is dus andersom. Links is helemaal niet creatief en rechts is dus links volgens mijn broertjes de Boerprincipe. Hoe dan ook, dat zaaaaaaaalig nietsdoen levert dus heel veel creativiteit op, omdat rechts dan begint op te starten. Bent u nog aan boord?

Plantsoen Leiden

Wandeling
Keren we terug naar waar ik mee begon (ik voel de druk op uw linkerhelft toenemen): de wandeling met opgeheven hoofd. Dat laatste is absoluut noodzakelijk om ook echt iets te zien! En als je dat dan doet, dan valt pas op hoeveel mensen – het binnen zitten beu geworden – buiten datgene doen wat ze al die uren daarvoor ook al aan de keukentafel deden: op hun telefoon/Ipad/PC kijken en leuteren. Ik zie mensen door het park lopen met de blik op oneindig, de moby losjes in de hand, (bij voorkeur luid) leuterend over werk, banen en kansen, carrières of gewoon vette roddels over collega’s die – nu even – uit beeld zijn. Het hoofd bij voorkeur in een schuine hoek, naar voren of links of rechts gekanteld, maar beslist in een hoek van 45 graden. Terwijl ik de kandelabeerkruin (net geleerd bij Per Seconde Grijzer) van een honderden jaren oude boom bewonder, de borden van het fantastische Singelpark bestudeer, registreer dat een eigenaar op voorhand vastbesloten is géén poepzakje voorz’n hond te zullen gebruiken (en mij daarbij aankijkt met een blik van: had je wat? En ik er dus vervolgens angstig schijt aan heb), me bewust ben van die heerlijk frisse winterzon terwijl ik ontdek dat er al wat sprietjes van voorjaarsbloemen boven het gras uitsteken – naast de achteloos weggegooide zakken van de visboer; de uitjes als sneeuwvlokjes verspreid in het gras (klootzakken)  en verder Niets Hoef Te Doen, zie ik een amorfe massa aan me voorbijtrekken, verkleefd met hun ‘gezelschap-op-afstand-apparaat’ met als enig voordeel dat ik ze ongegeneerd kan bestuderen – niets zo leuk als mensen kijken – en kan ik alleen maar denken: wat missen jullie toch allemaal? Kijk om je heen, gooi die scharnieren los en ga naar 180o of liever nog: 360o. Er is zoveel moois te zien en te ontdekken daarbuiten, ook bij 0o – Celsius, that is. Tijd om op te laden, zou ik zeggen.

Maaijveld

Last Modified: december 10, 2020